Co dla pokolenia powojennego mogło oznaczać dorastanie w domu, w którym rodzice są żywym świadectwem minionej przemocy? Jak przekazywano pamięć o historii w domu, a jak w sferze publicznej? Czy i jak biografie rodziców kształtowały pamięć i doświadczenia potomków? Autorka zrealizowała badania metodą historii mówionej, nagrywając narracyjne wywiady biograficzne z potomkami polskich więźniów niemieckich nazistowskich obozów koncentracyjnych.
W trakcie badań autorka opublikowała książkę quasi-reporterską, w której przedstawiła część zgromadzonego materiału. Współpraca redakcyjna z  osobami badanymi, późniejsza szersza debata wokół publikacji, a także dodatkowe wywiady, pozwoliły obserwować pracę biograficzną, jaką wykonywało drugie pokolenie podczas refleksji nad swoimi historiami rodzinnymi. Niniejsza książka stanowi zapis tego, jak praca badawcza i publikowanie materiału badawczego może wpływać na rozmówczynie i rozmówców — na ich emocje, interpretacje, a także poczucie identyfikacji z przyjmowanymi przez badaczkę kategoriami. Przede wszystkim zaś, jest to zapis pamięci autobiograficznej polskiego pierwszego pokolenia po II wojnie światowej.